Brief aan N.

vrijdag 28 april 2017


Lieve N,

Bijna 2 jaar geleden is het, dat onze wegen elkaar kruisten op die vroege pinksterzondag in Gasthuisberg.

Toegegeven: ik maakte misschien niet de allerbeste eerste indruk. Je moet me dat vergeven. Het feit dat ik net zo mottig als een krab in één van de vuilnisbakken op de spoedafdeling had moeten overgeven en ik daarna zeker nog een eindeloos weeënkwartier lang voor een gesloten deur moest wachten omdat jullie net bezig waren met een spoedkeizersnede zal daar wellicht voor iets tussen hebben gezeten. Niet lang nadat ze ons installeerden in één van de arbeidskamers was er een wissel van de shiften. Je oudere collega-vroedvrouw mocht naar huis, en jij kwam fris en monter de kamer binnen: een vrouw van mijn eigen leeftijd met een hip, kort kapsel, die een kordate maar tegelijk begripvolle indruk maakte.

In de loop van de uren die volgden, leek je overal tegelijk te zijn, maar op een goede manier. Je leverde geen commentaar op het feit dat ik voor een natuurlijke bevalling zonder epidurale verdoving wou proberen te gaan, maar raadde me juist verschillende houdingen aan die de pijn draaglijker zouden maken. Je zorgde ervoor dat mijn man niet het gevoel had dat hij er voor spek en bonen bijstond, maar moedigde hem juist aan om te ondersteunen en te coachen. Je was een baken van rust en vertrouwen, die tussen haar eigen taken door ook de overenthousiaste gynaecoloog-in-opleiding een beetje afremde. Je voelde probleemloos aan op welke momenten je ons alleen moest laten en wanneer je juist niet van mijn zijde mocht wijken (al kwam dat laatste misschien ook wel omdat ik je in die moeilijke, laatste fase plechtig liet beloven om toch vooral bij mij te blijven. Sorry als ik toen wat dwingend overkwam...).

Als ik terugdenk aan het moment waarop Colette ter wereld kwam, zijn er 3 gezichten die ik voor me zie. Het zijn niet die van de gynaecoloog-in-opleiding, zijn supervisor of de professor met wachtdienst die luttele minuten voor het moment suprême de kamer binnenstormde. Ik zie Haar, uiteraard, en Hem. Maar jou ook. Al klinkt dat misschien een beetje raar.

Nadat mijn dochter effectief geboren was, ging het allemaal snel:  je hielp bij de nazorg, maakte gauw nog een paar foto's van ons als kersvers gezin, en toen kwam je al afscheid nemen. Ik wou je bedanken voor alles, en vond er niet beter op dan dat vanuit mijn kraambed met een aai over je wang te doen. Belachelijk ontoereikend, besef ik nu. Net als de doos met koekjes die we nadien nog op je afdeling zijn gaan afgeven.

Ik heb lang niet meer in detail teruggedacht aan die bewuste dag. Omdat de herinneringen te vers waren, en omdat ik er ineens een kind bij had dat al mijn aandacht opeiste. De laatste weken doe ik het wel, en veelvuldig ook, om me voor te bereiden op die tweede keer, heel binnenkort. Als ik de geboorteverhalen van andere moeders hoor en lees, besef ik dat ik geluk heb gehad. Ik heb de kans gekregen om mijn eigen tempo en dat van mijn lichaam te volgen, zonder dat er medische ingrepen waren die zich opdrongen. Dat was misschien een heel ander verhaal geweest als er iemand anders dan jij aan mijn zijde had gestaan.

Dus na het lullige aaitje over je wang en de doos met koekjes een derde poging: deze brief. Bedankt om er voor ons te zijn, op die bewuste pinksterzondag in mei. Bedankt voor je aanwezigheid, je stille kracht. Bedankt om je job als vroedvrouw met zoveel overgave en daadkracht in te vullen. Maar vooral bedankt voor het vertrouwen dat je me hebt gegeven in mijn eigen kunnen. Het is net dat wat maakt dat ik het helemaal zie zitten, die tweede bevalling. Bring it on!

Liefs en groeten,

Chloé

P.S: Eind juli is het zover. Zou je me misschien nu al plechtig willen beloven dat je voor die periode geen vakantieplannen maakt? Bedankt! :)

It takes two, baby

vrijdag 24 februari 2017



Het was een zaterdag eind november, iets na de middag, toen ik besloot om toch maar eens dat pak met zwangerschapstesten uit de kast te halen. Ik kwam net thuis van mijn wekelijkse yogales, had me nog niet eens gedoucht en omgekleed, maar ineens kon het niet meer wachten. "Want 10 dagen overtijd, dat is toch al wel veel". Zelfs voor iemand als ik, met cyclussen die grilliger zijn dan het Belgische weer. Op naar de badkamer dus, waar ik deed wat ik moest doen.

Amper vijf minuten later stond ik al terug beneden. Mijn man, die net met iets bezig was in de tuin, moet al door het raam van de keuken de paniek op mijn gezicht hebben kunnen aflezen. Ik toonde hem de twee streepjes. Ook bij hem: ongeloof. Verbijstering. Een klein beetje angst, dat ook. En na een paar minuten: pure vreugde. Hoera, opnieuw zwanger!

Dat het deze keer zo makkelijk zou gaan, daar hadden we allebei niet echt op gehoopt. U moet weten: de weg die we de eerste keer aflegden voor het zover was liep niet bepaald over rozen. Iets waar we in al ons optimisme op geen enkel moment rekening mee hadden gehouden. Nadat ik in 2013 na meer dan 10 jaar trouwe consumptie stopte met de pil, duurde het nog maanden voor alles weer normaal op gang kwam. Heel erg traag, bovendien: waar een normale cyclus ongeveer 30 dagen duurt, waren 60 of soms zelfs 90 dagen hier geen uitzondering. Waar dat dan concreet aan lag? Ze konden er in het ziekenhuis niet precies de vinger op leggen, ook niet na verschillende onderzoeken. En dus moest ik aan de Clomid: medicatie die uw cyclus in de pas laat marcheren en die follikelrijping stimuleert. Verschillende dosissen, tientallen ziekenhuisbezoeken en 6 maanden later stonden we nog even ver: nergens.

Met elke 'mislukte' maand werd onze wanhoop een beetje groter. Ik schrok daar enorm van, eerlijk waar. Ik ben van nature redelijk optimistisch, en mijn biologische klok was bij de start van ons avontuur nog niet bepaald een tikkende tijdbom, maar nu hakte ongeveer alles wat ook maar een beetje baby- of kindgerelateerd was er ongelofelijk diep in. En niet op een goede manier. Mijn maag maakte salto's wanneer ik in de supermarkt langs de rayon met pampers passeerde. Ik kon de stroom zwangerschaps-, baby- en kinderaankondigingen op Facebook niet langer aanzien, blokkeerde zelfs een paar mensen tijdelijk. En toen een koppel uit onze omgeving kwam vertellen dat ze een kindje verwachtten, voelde ik me enorm schuldig omdat het me met de beste wil van de wereld niet lukte om oprecht blij voor hen te zijn.

Intussen was het zomer geworden, en besloten de dokters hun plan van aanpak te veranderen. Ik werd voorzien van een koeltasje, ontsmettingsmateriaal, spuiten en injectienaalden om elke maand gedurende een week zelf medicatie in te spuiten. Als ik normaal bloed moet laten trekken, dan zou ik mijn hoofd het liefst 180 graden omdraaien moest dat kunnen, om toch vooral maar niets te moeten zien, Maar nu plofte ik spuiten Menopur en Pregnyl in mijn eigen buik like a boss. Ook wanneer dat toevallig op een trouwfeest of op de wei van Werchter moest gebeuren.

2 pogingen later kreeg ik telefoon terwijl ik aan het werk was. Goed nieuws, eindelijk. Toch durfde ik het pas echt geloven met bewegend beeld erbij. De eerste echo op 8 weken. Een kleine garnaal met een knipperend lichtje in zijn of haar borst. De schoonste zwart-wit film die ik ooit heb gezien.

Toen mijn man en ik ons na dat heftige eerste babyjaar realiseerden dat we gerust nog wel een kindje wilden, gingen we ervan uit dat de medische wereld ons opnieuw een handje zou moeten helpen. Niets bleek minder waar. Deze keer heeft de natuur ons zelfs een klein beetje in snelheid gepakt. Was het omdat de naweeën van een decennium pilgebruik intussen volledig uit mijn lijf verdwenen waren? Of omdat we er in ons hoofd eigenlijk totaal nog niet mee bezig waren, met dat tweede kind? Ik zal het wellicht nooit helemaal zeker weten, en dat is ook niet erg.

Waarom ik dit nu schrijf? Omdat ik me nooit meer alleen heb gevoeld dan tijdens de periode dat we in behandeling waren. In mijn omgeving leek iedereen vlot zwanger te geraken, soms "was het zelfs al van de eerste keer prijs". Tot ik het verdriet na een paar maanden te zwaar vond om met ons 2 te dragen, en hier en daar begon te praten over wat er speelde. Ineens bleken sommige van die vlotte zwangerschappen ook een pijnlijke voorgeschiedenis te hebben. Ik heb veel moed geput uit die verhalen, maar ik heb me tegelijk ook dikwijls afgevraagd waarom mensen daar niet openlijker over praten, over al dat verborgen leed.

We zijn intussen meer dan 3 jaar verder, en intussen kan ik het allemaal wat beter relativeren, En hoewel het destijds het grootste drama van de wereld leek, besef ik nu dat ons traject in niets te vergelijken valt met wat veel andere koppels doormaken, jaren aan een stuk. Het maakt wel dat ik voorzichtiger ben geworden, en niet snel zal informeren naar de babyplannen van andere mensen. En uiteraard voelt deze nieuwe zwangerschap door alles wat er is gebeurd nog meer aan als een cadeautje. Zelfs toen dat betekende dat ik na amper 3 maanden op mijn nieuwe job al schoorvoetend naar mijn baas moest toestappen om het cliché-der-clichés over vrouwelijke werknemers te bevestigen :)

Ik was al even aan deze post bezig, maar kwam afgelopen week dit en dit nog tegen over dit onderwerp. Ook Eva Mouton tekende er een paar weken geleden treffend over.

De jongen van Oxfam

donderdag 2 februari 2017

"Mevrouw, mag ik u even iets vragen?"

Vrijdagnamiddag, het marktplein van mijn thuisstad. Vrijdag, mijn vier/vijfde dag. Een dag waarop het kan: impulsief op de fiets springen en richting stad rijden om alvast wat solden te gaan scoren, voor de mensenmassa's op zaterdag toestromen.

Even daarvoor had ik hem al zien staan. Een jonge twintiger, gehuld in een regenjas in een opvallende kleur. Ik probeerde gezwind de straat over te steken, om zo te ontsnappen aan het promopraatje voor één of andere grote ngo waar hij ongetwijfeld voor werkte. Dat, of een GSM-operator of een vakbond.

Maar kijk, mijn plan om ongezien weg te komen is mislukt: hij heeft me in zijn vizier. Ik blijf staan, vloek binnensmonds, maar beleefd als ik ben keer ik toch op mijn stappen terug.

"Wie is de belangrijkste vrouw in uw leven?"

Dat is zijn openingsvraag. Origineel, dat moet ik hem nageven. We keuvelen een beetje over mijn dochter, moeder, zus en oma. Wisselen daarna van gedachten. Over seksueel geweld, hier en in het zuiden, binnen relaties en in de maatschappij in het algemeen. Over het glazen plafond. Trump. De vrouwenmars die eraan zit te komen. Dingen waar ik graag over hoor praten. Dingen die mij na aan het hart liggen. Dingen waar ik meer voeling mee heb dan pakweg het gat in de ozonlaag of zielige diertjes in één of ander asiel.

Voor ik het goed en wel besef staan we een half uur te praten, de jongen van Oxfam en ik. Van gelijke rechten voor vrouwen schakelen we naadloos over op de dingen des levens. Hij vertelt me dat hij net is afgestudeerd aan een filmopleiding en graag documentaires wil maken. Dat hij mensen ronselt op straat in een gekleurde regenjas tegen een belachelijk laag loon om de huur van zijn appartement te kunnen te betalen.

Een beetje gegeneerd vraagt hij me naar mijn leeftijd. We blijken 7 jaar te schelen. Hoewel het iets is waar hijzelf duidelijk van gruwelt, hoort hij me toch nieuwsgierig uit over mijn man, kind en vaste job. Over mijn leven als...

(ja, als wat eigenlijk? Als wannabe-volwassene, die ook maar wat aanmoddert?)

"Klopt het dat als je ergens voltijds en vast werkt, je maar 20 dagen verlof hebt?" 
Jup, meestal wel 
"Fuck, da's weinig. Hoe krijgen jullie dan al jullie shit geregeld?" 
*krekelgeluiden*
"Zo elke dag braaf gaan werken voor dezelfde baas, dat is toch stom? Ben je niet bang om daardoor je passie te verliezen?" 
Nee, het leven is meer dan werken alleen. Gelukkig maar.
"Hoe, die loonfiches moet je BIJHOUDEN???? Voor de BELASTINGAANGIFTE?? Ik dacht altijd dat ons moeder ermee aan't lachen was toen ze zei dat ze die van haar allemaal had bijgehouden in een ringmap" 
Onthou één ding, lieve vriend: uw moeder heeft ALTIJD gelijk
"Wow, zo'n baby in huis...Het zal allemaal wel schoon zijn, maar toch nog niet voor mij. Is dat soms niet totale chaos?" 
Geen commentaar :)
"Maar zo in een binnenspeeltuin gaan zitten en op vakantie gaan naar Center Parcs, dat is toch megasaai?" 
Kijk, ik zal niet doen alsof ik dat leuker vind dan pakweg een avond goed doorzakken of gaan backpacken in een ver land. Je doet zo'n dingen gewoon en hebt er vrede mee. Omdat je weet dat ze voorbij gaan.
"Al die haat, op sociale media enzo, ik vind dat echt erg. Kunnen mensen niet gewoon normaal tegen elkaar doen? Zorgen dat ze elkaar beter begrijpen? Wat meer echt met elkaar babbelen, zoals wij nu doen?" 
I hear you, brother
Heerlijk jong is hij, de Oxfam-jongen. Ik benijd hem stiekem een beetje. Niet omdat hij in een lelijke regenjas in de vrieskou moet staan. Wel omdat zijn blik nog zo fris is. Zijn verontwaardiging én verwondering nog zo oprecht. Hij zal er wel komen in het leven. Misschien niet via het parcours dat hij voor zichzelf in gedachten had. Maar is dat ooit bij iemand het geval?

Als we afscheid nemen, is hij niet te beroerd om toch nog eens te vragen of ik het zie zitten om Oxfam maandelijks financieel te steunen en zo mee te bouwen aan betere rechten voor vrouwen. Hij is een taaie, blijkt nog maar eens, want hij laat zich niet afwimpelen door mijn gebruikelijke praatje over dat ik mijn geld liever spendeer aan kleinere goede doelen en persoonlijke projecten. Geheel in het thema maak ik me ervan af met het volgende cliché:
Ik moet dat eerst toch even met mijn man bespreken

Gedichtendag #2

donderdag 26 januari 2017

Om over na te denken...Watou, zomer 2016

#nofilter: 16 foto's uit 2016 die Instagram niet haalden

vrijdag 6 januari 2017

Geef toe, het werd toch wat eentonig, al die artikels met eindejaarslijstjes en posts met een round-up van de bestgelezen stukken van 2016 die tijdens de laatste dagen van het jaar in blogland voorbij kwamen? Speciaal daarom heb ik gewacht met deze post tot 2017 al een paar dagen bezig was. Keigoed over nagedacht enal! (*)

(*) Helaas niet helemaal waar. Ik had het te druk met 'vakantie vieren', een eufemisme voor wat de afgelopen week echt was: een peuter die thuis is van de crèche entertainen en ondertussen ook een buikgriep uitzweten. Desondanks toch ferm plezant, zo'n weekje vakantie tussen kerst en nieuwjaar.

Ook een trend tijdens die laatste dagen van 2016: Instagrammers die massaal hun "best nine" deelden. Een collage van hun 9 meest gelikete foto's van het afgelopen jaar.

Maar het aantal likes op een foto, hoe betrouwbaar is dat eigenlijk als graadmeter voor hoe waardevol een bepaald moment uit het afgelopen jaar was? Niet erg, in mijn ogen. Ik weet niet hoe dat bij jullie zit, maar bij mij belanden foto's alleen op Instagram als ik ze mooi genoeg vind en/of als ik er iets gevat bij kan schrijven. Wat met al die momenten die het jaar op hun manier evengoed kleur gaven, maar waarvan er toevallig alleen onscherpe/overbelichte/onflatterende beelden bestaan?

Voor deze post scrolde ik dan ook niet door mijn feed, wel door mijn foto-archief. In deze post toon jullie graag 16 beelden uit 2016, die Instagram niet haalden maar die daarom niet minder memorabel waren. Zonder filter, dat spreekt voor zich ;-)




Links: Een baby met een vrij uitgebreide boekencollectie, die desondanks toch graag de wijnencyclopedie van haar vader bestudeert

Rechts: Quote uit een tijdschriftartikel uit de eerste maanden van 2016. My thoughts exactly...





Links: Colette en haar neefjes op een vrijdagavond. Move over, family Von Trapp!

Rechts: Verjaren was dit jaar extra pijnlijk. Hulde aan man en schoonmoeder voor hun pogingen om de pijn te verzachten met respectievelijk bloemen en een brownie.



Links: #randomnpeoplekissing op het station van Brussel Centraal

Rechts: Vriendin E. babbelt op een avondje uit met een knappe man. 10 minuten na vertrek is de uitgebreide background-check via Facebook een feit.



Links: De queeste om E. aan een lief te helpen ging verder op weekend, via de beproefde methode "smeek-God-om-een-gunst-door-middel-van-een-briefje"

Rechts: Op datzelfde vriendinnenweekend haalden we ook ons scoutshemd nog eens van onder het stof, en speelden we vrijwillig (!) een bosspel. De verliezers moesten op deze foto duidelijk nog wat bekomen :)



Links: Op een doodgewone dinsdag naar het werk vertrekken met het idee dat het een kalme dag gaat worden. Telefoon krijgen van de baas dat het er niet goed uit ziet in Brussel. De hele dag rondcrossen van persconferentie naar Wetstraat naar kantoor. Geen tijd om alles wat er gebeurde goed te laten doordringen (gelukkig maar). De werkdag om 22u 's avonds afsluiten in een Aziatisch restaurant, dat op ons en een tafel ambulanciers na uitgestorven was. 22 maart was naast een gitzwarte dag voor België ook de meest crazy werkdag uit mijn loopbaan.

Rechts: Later op het jaar; thuis werken en daardoor met open mond de gebeurtenissen in Amerika kunnen volgen op tv. Kijken naar de speech van Trump en denken: "hierna wordt waarschijnlijk alles anders"



Links: Hittegolf tijdens de laatste week van de zomervakantie. Die zomer bevatte heel wat eerste keren voor onze dochter: haar eerste stapjes, haar eerste paar schoenen, haar eerste staartje...

Rechts: ...en haar eerste paar kapotte knieën



Links: "Amai, hier moeten ze precies nog eens naar de glascontainer rijden" (mijmeringen over kunst in Watou)

Rechts: Laatste werkdag, laatste keer teksten inlezen



Links: Familieportret inclusief 3 paar wallen op een veel te vroege ochtend in Centerparcs, eind december

Rechts: Drama tijdens een fotoshoot aan de kerstboom, ook eind december

Ik wens jullie voor 2017 veel schone momenten toe. Momenten met een hoek af, die ook zonder filter meer dan de moeite waard zijn!


Chloé

Doodgewone dingen - de overal schoonheid editie

woensdag 28 december 2016



Deze post stond al een hele tijd klaar in draft. De spreekwoordelijke schop onder mijn kont die ik nodig had om dit lijstje af te werken en te publiceren, kwam er door deze post van voormalig klasgenootje Sieglinde. En alsof het zo moest zijn, mocht mijn eigenste zus de originele rubriek enkele weken later komen invullen. Jullie snappen het al, ik kon dus niet achterblijven.

Voor wie geen flauw idee heeft waar het over gaat: hier en hier kan je meer lezen over "Doodgewone Dingen", een fijn rubriekje aan het einde van elke De Standaard Magazine dat een ode is aan alledaagse kleinigheden waar een mens blij van wordt. Ideale materie om een jaar vol terreur, dood en verderf mee af te sluiten, als je't mij vraagt. Zullen we collectief afspreken dat we ons in 2017 wat meer gaan optrekken aan de dingen die ons gelukkig maken, in plaats van te zeuren over alles wat er niet gesmeerd loopt? De wereld zou er een aangenamere plek door worden.

Maar genoeg Kumbaya voor één post. Hieronder een aantal Doodgewone Dingen die mijn hart doen zingen:

Poetsvrouwdagen
Om de twee weken kom ik op vrijdag thuis in een huis dat naar poetsmiddel ruikt, en kan ik in een bad gaan waar geen stof in ligt en waarvan de kranen blinken #bliss

Blije honden
Hoe slecht mijn dag ook is, wanneer ik op straat een hond zie die er duidelijk graag bij is, dan kan ik niet anders dan heel hard glimlachen.

Mannen met baby's of kleine kinderen
Weinig dingen doen mijn hart meer smelten dan een papa met een draagdoek op zijn buik of een peuter aan de hand. Bonuspunten als hij eruit ziet alsof hij de tijd van zijn leven heeft wanneer hij denkt dat niemand kijkt.

De seizoenen zien veranderen op een plek die ik goed ken
Vanuit het uiterste hoekje van onze zetel in de woonkamer kijken we uit op een laan met hoge lindebomen. Heerlijk om daar gewoon te zitten en de staat van de seizoenen te observeren. Dat geldt ook voor plekken waar ik vaak langs wandel (op weg naar het werk bijvoorbeeld, zoals op bovenstaande foto)

De eerste aardbeien van het seizoen eten
De enige echte smaak van de zomer!

De gitaarsolo in "Zeil je voor het eerst"
Geniaal in z'n kitcherigheid, en een instant-flashback naar de vroege jaren '90 in iets meer dan 10 seconden. Hier te zien vanaf 2:58, voor de liefhebbers.

Een powerbreak nemen in de zon
Winter of zomer, maakt niet uit. Gewoon ergens gaan zitten, gezicht naar de zon gericht, diep in- en uitademen tot je blikveld rood kleurt. Ideaal om even op te laden.

Kleren van meer dan 10 jaar oud
Ze nog hebben. Er nog in geraken. Nog exact weten wat de prijs was, in euro's of in Belgische franken. En ze nog regelmatig dragen ook. Ik heb zo maar 2 of 3 stuks in mijn kast hangen (die, toegegeven, niet eens zo mooi of speciaal zijn), maar ik vind dat wel kicken in deze wegwerptijden.

Middagdutjes
Uit ongeveer 1 op 10 dutjes word ik mottig en gedesoriënteerd wakker en dat is niet fijn. Gelukkig is het 9 van de 10 keer wel meer dan de moeite waard.

Een parkeerplaats vlak voor de deur vinden
Bovengenoemde laan met hoge lindebomen uitrijden, en op het T-kruispunt al reikhalzend naar links kijken. Zien dat één van de drie plaatsen vlakbij de voordeur vrij is, is altijd een reden voor een triomfantelijk gebalde vuist. Bonuspunten als de auto vol zit met boodschappen of een humeurige peuter.

Het tuincentrum-ritueel
Van zodra de laatste sneeuwklokjes verdwenen zijn en de eerste zonnestralen die naar lente ruiken komen piepen, in de auto kruipen en naar het dichtstbijzijnde tuincentrum rijden. Net als de rest van de streek, maar in dit geval doen zelfs files en drummende mensenmassa's geen afbreuk aan het geluksgevoel. De lente is immers begonnen, dus hoera, terug buiten eten en boekjes lezen in de tuinstoel enzo! Een vermogen uitgeven aan planten voor in de bakken op het terras, daar vervolgens uren mee in de weer zijn en als het begint te schemeren het resultaat van al die noeste arbeid tevreden aanschouwen. Was de winter al maar voorbij <3

Gesprekken afluisteren op de trein
Weinig dingen zijn irritanter dan tijdens het lezen op de trein uit je concentratie gehaald worden door neuzelende ambtenaren die de dagen tot hun pensioen aan het aftellen zijn. Weinig dingen zijn interessanter dan tijdens het lezen op de trein uit je concentratie gehaald worden door mensen die intrigerende of grappige dingen tegen elkaar aan het vertellen zijn. Over de affaire van hun lief, wat ze 's ochtends tussen hun boterhammen smeren of de beste manier om een hond te ontwormen. Wie regelmatig de trein neemt en zich niet blind staart op alles wat er fout loopt, waant zich een student aan de universiteit van het leven ;-)

Lanterfanten in de bibliotheek
Zeg me vandaag dat ik nog maar een dag te leven heb, en ik breng met plezier een deel van die dag door in de bibliotheek. Het heeft iets warm en geruststellend, door al die rekken dwalen en intrigerende titels eruit halen, en soms ook denken: "he, jou ken ik al, jou heb ik al gelezen". Ik vind het ook mooi om te zien hoe oudere mensen er op het gemak hun krant lezen, hoe gezinnen er quality-time beleven en hoe mensen die het wat minder breed hebben er ook gewoon op de computer kunnen. De politiek liet zich een tijdje geleden ontvallen dat dat misschien niet echt meer van deze tijd was, zo'n bibliotheek in elk dorp. Wel, ik vind van wel. Ik ben geen grote rebel, maar de dag dat de bibliotheken met sluiting worden bedreigd ga ik met plezier als eerste op de barricade staan.

Ik wens jullie bij deze alvast een fijn eindejaar toe. Achter de schermen broed ik nog op een terugblik op 2016, maar het is nog maar de vraag of die er effectief komt voor het jaar zijn hielen heeft gelicht. Die laatste dagen van een jaar hebben precies de neiging om nog sneller vooruit te gaan dan 'normale' dagen, of ligt dat aan mij?

Er werd in 2016 misschien niet zoveel geblogd als ik graag had gewild, maar het was wel een bijzonder jaar voor Overal Schoonheid. Het jaar waarin ik na het verteren van mijn eerste paar maanden als moeder de goesting om te schrijven terugvond. Het jaar van de nieuwe lay-out, het jaar ook waarin ik mijn schroom overwon om af en toe al eens een post te delen op sociale media, wat maakte dat hier veel meer mensen kwamen lezen dan daarvoor. Aan ieder van jullie: bedankt daarvoor. 

Ik heb bloggewijs weinig concrete plannen voor het nieuwe jaar. We zien wel hoe de wind waait, meneer. Geen blogplanning, contentstrategie of uitgekiend marketingplan hier. Gelukkig is dat heel typerend voor wie ik ben en hoe ik de dingen doorgaans aanpak. Een kei in improviseren, ikke. Hoe dan ook: kom in 2017 gerust af en toe eens kijken. Ik zal mijn best doen om het hier zo interessant mogelijk te maken. 

Maandoverzicht: november 2016

maandag 5 december 2016







 De laatste maand van het jaar is bij deze alweer ingezet, wat wil zeggen dat we nog maar op een zucht verwijderd zijn van 2017. Tijd dus voor de voorlaatste terugblik van 2016. 


Gedaan


- Een verlengd weekend gespendeerd aan zee, waar we de viswinkels van Nieuwpoort plunderden, gingen zwemmen en de plaatselijke kinderboerderij bezochten. Het was koud en nat, dus we brachten welgeteld 5 minuten door op het strand. Op de terugweg naar huis deden we een tussenstop in het immer prachtige Brugge. We hoopten vurig dat die overload aan cultuur Colette goed moe zou maken, maar helaas, het was de volle 150 km naar huis feest op de achterbank :) Ook altijd een beetje een kleine volksverhuizing, zo een weekend weggaan met een kind. Op het vlak van efficiënt inpakken hebben we thuis nog wel wat te leren.

- Intussen zijn we met de vriendinnengroep allemaal de kaap van de 30 gepasseerd. Een feestjaar dat we deze maand gezamelijk afsloten door samen met de mannen naar een dinner & dance te gaan in een feestzaal in de buurt. Wat basically een soort van trouwfeest is (= veel eten en een volle dansvloer waar van Hinzajee gedanst wordt), alleen dan zonder bruidspaar en ellenlange speeches. Zatte nonkels, die waren er dan weer wel in overvloed. Alsook een Parijs-Roubaix-winnaar uit de jaren '70 die zijn 70ste verjaardag kwam vieren. We zijn met onze 30 lentes misschien nog een tikje te jong voor zulke evenementen, maar het was enorm plezant om nog eens gezamelijk de hort op te zijn.

- Ook nog keihard het vermelden waard was de babyborrel met de uitgebreidste catering ooit, waar we op uitgenodigd waren. Naast gegeten heb ik er vooral veel tijd doorgebracht op het springkasteel, samen met mijn dochter die haar ogen uitkeek. Het is zo eens iets anders dan gezellig keuvelen met de volwassenen.

Geluisterd naar


De debuut-cd van schoonbroerlief, die na 3 bangelijke platen met Balthazar nu met zijn soloproject Zimmerman gaat toeren. Hier te beluisteren, hier te bekijken.

En omdat ze kwaad gaat zijn als ik Simon hier vermeld en haar niet: de passage van zusterlief in de AB vorige week was ook meer dan de moeite :) Enkele dagen eerder was ze te gast tijdens de liveshow van de Rode Neuzen Dag op Q-Music, dat kan je hier terugkijken.

Aan het lezen


Een boek volledig uitlezen zat er deze maand niet in. In een optimistische bui ging ik naar de bibliotheek, en kwam terug met 2 kloefers van een paar honderd bladzijden die allebei al eeuwen op mijn to-read lijstje stonden. "Mabaajaat, het gaat me nog wel lukken om die dit jaar uit te lezen", dacht ik. Maar helaas, terwijl het einde van 2016 nadert liggen ze nog altijd ongelezen op mijn nachtkastje. Ze zijn te zwaar om mee over en weer te slepen op de trein, en 's avonds ontbreekt het me aan goesting om er eindelijk in te beginnen. 

In afwachting daarvan ben ik halfweg Reizen ronder John van Geert Mak, een non-fictie boek over het Amerika van de 20ste eeuw dat ik een paar jaar geleden voor kerst cadeau kreeg. Ik lees niet vaak non-fictie, maar voor Mak maak ik graag een uitzondering. Zo goed geschreven en kleurrijk verteld, en daarnaast ook ontzettend leerrijk. Heel interessant ook om te lezen op een moment waarop Amerika opnieuw door een bewogen periode gaat, die ongetwijfeld binnen een paar decennia ook de geschiedenisboeken zal halen.

Afwisselen deed ik met iets lichtere lectuur op de Kindle, waar momenteel Grote kleine leugens van Liane Moriarty op staat, onze eerste leesclub-keuze voor het nieuwe jaar. Zotte moeders met kleine kinderen in de hoofdrol van dit boek, dus al een paar keer goed gelachen. 

Of nee, ik bedenk me net dat ik wel iets volledig heb uitgelezen: het vierde nummer van Charlie Magazine. Ik hoop eigenlijk nooit (vrouwen)tijdschriften, omdat ik echt niet zit te wachten op het zoveelste recept voor soep of tips om zo snel mogelijk een ideaal bikinilijf te kweken. Pas op, ik blader daar al eens graag door bij de tandarts of de kapper, maar ik kan er echt mijn geld niet aan geven. Maar Charlie is een interessante vreemde eend in de bijt. EINDELIJK een tijdschrift dat doet nadenken in plaats van zijn lezers hersendood te maken. Dat je er een onafhankelijke redactie van enthousiaste jonge mensen mee steunt in plaats van één van de grote mediaconcerns vind ik persoonlijk ook een groot pluspunt.

Gekeken naar


Helaas niet naar het 5de seizoen van Downton Abbey, want daar was iemand anders in de bibliotheek al mee lopen (grrrr). Maar seizoen 2 van Call the midwife viel gelukkig ook zeer hard te pruimen.

Niet gekeken naar


De Slimste Mens ter Wereld. Kan er iemand eens tegen Erik Van Looy en Woestijnvis gaan zeggen dat dat programma 5 jaar geleden zijn beste tijd al had gehad? Ook De Afspraak zet ik tegenwoordig dikwijls af uit miserie. Teveel mannen met uitgesproken meningen die persé hun zeg willen doen, teveel gasten tout court voor te weinig zendtijd.

(Ik klink nu misschien wel een beetje als een verzuurd wijf, ik besef dat. Maar leven en laten leven: als het mij niet aanstaat, kan de tv ook uit. Gelukkig maar)

Verslaafd aan


Op 2dehands.be naar kinderspeelgoed kijken. Serieus, waarom zou je als ouder eigenlijk nog iets in een speelgoedwinkel kopen? We kochten zo onlangs een bus en een boerderij van Fisher Price voor Colette. Alleman content: het kind, mijn op-koopjes-beluste-hart én onze portemonnee.

Blij met


Ons nieuwe bed, dat begin deze maand zijn intrede deed. Eindejaarspremie well spent, want sindsdien slapen we als kleine baby's. Kleine baby's die al doorslapen, voor alle duidelijkheid. Het mag een wonder heten dat ik me nog maar 1 keer een klein beetje overslapen heb, want het eerste wat ik 's ochtends denk is nu nog harder "IK WIL HIER VOOR ALTIJD BLIJVEN LIGGEN".

Nog wennen aan


Het feit dat ik vanaf nu 1 dag per week van thuis uit mag werken. Niet opstaan en meteen al haasten om zeker op tijd mijn trein te halen, maar opstaan, kind wegbrengen en na een ontbijt (de luxe!) achter de computer kunnen kruipen. Een zaligheid, die weliswaar nog niet helemaal geïntegreerd is in mijn weekroutine. Maar dat zal wel komen.

Uitkijken naar


De feestdagen, toch wel. Een week vakantie, quality time met de familie, lekker eten: laat maar komen. 

Ik kijk er alleen gigantisch tegenop om de kerstboom uit de kelder te sleuren, dat wel. Maar één dezer zal ik er toch maar eens aan beginnen. Misschien wel dadelijk, als ik deze post online heb gezwierd. Korte pijn enzo...Tot volgende maand!


Made With Love By The Dutch Lady Designs